Zondag 14-11-2004
Hiske is nu 22 weken oud en gister was ze precies 5 maanden.

Het is erg lastig want we hebben sinds afgelopen maandag geen internet meer. Waarschijnlijk is er iets met ons Chello modem. Daarom heb ik ook niets geschreven de afgelopen tijd. Pas komende woensdag 17 november komt er een monteur. Knap balen hoor!

Vorige week zondag ontdekten we puistjes bij Hiske in de lies, de puistjes daar zitten nu korstjes op. We hebben geen idee wat het is, we veronderstelden dat ze tegen een bepaalde plant in het park niet kan of dit werkelijk zo is? Ze lijkt er niet echt last van te hebben al likt ze er af en toe wel aan en vind het ook niet zo prettig dat wij er met onze vinger aan zitten. Het rare is dat ik ze gister ook op haar snuit ontdekte. Ik heb wel eens gehoord dat jonge honden ook jeugdpuistjes kunnen krijgen, dat zou natuurlijk kunnen. Ook las ik dat sommige honden niet goed tegen pens kunnen en ze krijgt wel elke dag een pensstaafje. We denken er over om binnenkort maar met haar naar de dierenarts te gaan als het niet snel over gaat.

Voor de rest is er eigenlijk niet zoveel gebeurd. Ja er is nog wel iets raars aan de hand. Hiske plast soms uren achter elkaar helemaal niet. Soms gaat ze 's avonds om 21:00 uur nog naar achteren voor een plas en dan wil ze als we net opgestaan zijn niet meteen even plassen. Tijdens het 22:30 uur rondje als Ben haar uit laat doet ze vaak helemaal niets meer. Ik vind dit erg vreemd.

Gister in het park viel Willem een grote Golden Retriever haar even aan. Willem wordt fel als hij een tak of bal heeft en dan moet er geen andere hond in zijn buurt komen. Hiske schrok zich een hoedje, jammerde al werd ze vermoord en zat met de staart tussen haar benen. We konden geen verwondingen ontdekken dus het zal de schrik zijn geweest.

Woensdag 17-11-2004
We hebben meer dan een week zonder internet gezeten, vandaar dat ik niets geschreven heb.

Afgelopen zondag een week geleden kreeg Hiske immers die puistjes op haar buik. In de loop van vorige week kwamen daar korstjes op en het zag er niet "vurig" uit dus we dachten dat het weer over ging, ook omdat ze geen zieke indruk maakte.

Vorige week zaterdag tijdens het borstelen zag ik ook een plekje naast haar neus. Dit werd al snel groter, zondag begon het ook aan de andere kant van de neus. Maandagmorgen de dierenarts gebeld en we konden 17:20 uur komen. In de loop van maandag werd het steeds erger, onder de kin zat het ook al en het begon hier en daar open te gaan.

We zijn dus maandag naar de dierenarts geweest en schrokken behoorlijk want ook de dierenarts schrok... ze heeft een hevige bacteriële ontsteking rond haar neus en onder haar kin die al erg diep zit.
Ze krijgt antibiotica en we moeten vanmiddag laten zien of het wel aanslaat, anders moet ze aan de prednison.

Als de antibiotica aanslaat moeten we het minstens 3 weken gebruiken en waarschijnlijk nog langer. Verder moeten we haar snuit deppen met betadineshampo wat ze vreselijk vind.

De dierenarts vroeg of we haar uit het buitenland hadden meegenomen en waar we haar gekocht hadden, ze vroeg ook of ik iets wist van haar broertjes en zusjes, hoe het daar mee ging. Ze vroeg ook of we kontakt hadden met de fokker van Hiske.
Waar ik een beetje bang voor ben is het feit dat de dierenarts het er over had dat er sprake kan zijn van demodicose of in de volksmond jongehonden schurft. Dan zijn we nog verder van huis. Soms als een hond daar last van heeft raken de wondjes die die mijt graaft ontstoken en heb je dus kans op een bacteriële infektie.

De dierenarts weet niet hoe dit is ontstaan. Ze zei je kunt het vergelijken met peuters en kleuters die altijd met enorme groene snotneuzen lopen. Een pup heeft gewoon nog minder weerstand.

Als er mijten gevonden worden (die mijt komt op elke hond voor alleen niet in grote aantallen) moet je geloof ik regelmatig wassen met vrij giftig spul maar volgens de homeopatisch dierenarts Westerhuis heeft dat alleen effect als de weerstand beter wordt en moet je je eerder richten op het verbeteren van de weerstand dan werken met giftige middelen om de mijt te bestrijden.

Dus mocht dit door verder onderzoek er wel uitkomen dan wil ik in ieder geval met haar naar een homeopatisch werkende dierenarts dan kan ik ook iets vragen tegen haar wagenziekte. Ik baal eigenlijk dat hier geen homeopatische dierenarts in Leeuwarden zit anders had ik die meteen genomen.

Arme Hiske ze voelt zich duidelijk niet lekker, ligt 's avonds maar wat op mijn schoot en ziet er echt vreselijk vies uit en ik maak mij behoorlijk ongerust. Ze heeft pijn van de plekken en is erg slaperig de hele dag. Eet vrijwel normaal maar drinkt wat mij betreft te weinig. Hier even een paar foto's om een indruk te krijgen. 

Ze ligt voor de kachel, heeft het duidelijk koud.

Oortjes naar achteren... ik voel mij ellendig!

De andere kant van haar snuit liet ze niet op de foto zetten, ze kroop steeds dicht naar de camera toe. Let maar niet op het groene in deze foto, de camera heeft kuren.

Een paar dagen voordat de vlekjes op haar buik begonnen ben ik aan het bijmengen gegaan met Farmfood, ik weet niet of ze daar niet tegen kan maar ben er wel mee gestopt tot verdriet van Hiske want die vond het lekker. We moeten maar afwachten wat de dierenarts vanavond om 18:30 uur zegt.

===================

We zijn net terug van de dierenarts en het lijkt behoorlijk ernstig. Ze moet nu aan de prednison 2x daags 2 tabletjes plus antibiotica 2x daag 1. 
De ziekte heet Juvenile cellulitis en is een ontsteking van het onderhuidse bindweefsel, rond de ogen begint het nu ook. Zonder behandeling kan ze daar aan sterven zei de dierenarts. Haar temperatuur was trouwens maar iets verhoogd ze had 39,3. Woensdagmorgen 09:30 uur moeten we weer terug komen. 

De prednison heeft als bijwerking veel drinken en natuurlijk ook veel plassen. Ook kan de eetlust veel groter worden maar dat moeten we in de hand houden. Waarschijnlijk moeten we wel 2 maanden haar de prednison geven wat dat voor gevolgen heeft voor haar verdere ontwikkeling zoals geslachtsrijp worden is onduidelijk. Ook moeten we doorgaan met de antibiotica.
Bij verergering moeten we eerder komen met haar. De dierenarts heeft het ook nog aan een collega laten zien omdat het gelukkig weinig voor komt. Ook liet de dierenarts ons een boek zien met foto's genomen in de dierenkliniek in Utrecht.... vreselijke foto's.

Het is niet besmettelijk, ze kan het niet van een andere hond gekregen hebben, hoe het ontstaat weten ze niet, het ontstaat in ieder geval door een op dat moment gebrekkig immuunsysteem. Dat is waarschijnlijk in korte tijd ontstaan want de kennelhoest daar was ze na een week weer overheen en het wondje aan haar poot wat toen ontstond toen die andere hond op haar poot ging staan was ook snel weer over. 
Waarschijnlijk is het zo dat het immuunsysteem op hol slaat en het eigen lichaam aanvalt. Via internet heb ik begrepen dat ze uiteindelijk sterven als je niet behandelt doordat ze overal ontstoken plekken krijgen met fistels tussen de lymfeklieren en ze uiteindelijk stikken doordat de lymfeklieren in de nek zo opzwellen dat ze stikken.

Ik heb begrepen dat ze niet aanraden om met een hond te fokken die het heeft gehad, er is kans dat een van de pups het dan ook weer krijgt. Ook las ik dat in Amerika dierenartsen vermoeden dat er samenhang kan zijn met een bepaalde enting, er was sprake over de enting tegen de ziekte van Weil. Het komt het meest voor dat een pup het krijgt tussen 3 of 4 weken en tot en met 4 maanden. Wat ik dan niet snap is dat een hondje van 3 of 4 weken niet ingeënt is, dus dan kan dat niet van een enting komen.

Ik zit er behoorlijk doorheen op't ogenblik, maak mij flink zorgen om die kleine schat.

Donderdag 18-11-2004
Toen ik thuis kwam van Ede waar ik vandaag heen moest voor mijn werk vond ik haar al een stuk fleuriger dan gister en eergister. 

Het is natuurlijk een paardenmiddel die prednison wat ze krijgt. maar het moet maar even zo helaas.

Vrijdag 19-11-2004
Ik denk dat we wat dierenarts betreft geluk hebben gehad. Ook omdat het zo zeldzaam is, ik las op internet dat sommige dierenartsen niet van het bestaan afweten, ze b.v. al 30 jaar dierenarts zijn en het nooit tegen komen.
Er zitten meer artsen in die kliniek en ze wil graag zelf Hiske blijven behandelen, dus voor woensdag hebben we ook weer een afspraak met haar. 

Via internet en met behulp van het Stabij forum blijkt dat het is dus onder meer namen bekend is. Puppy Strangles of Juvenile Pyoderma, ik denk wel dat het hetzelfde is als Juvenile Cellulitis wat de dierenarts zei. 

De prednison begint zijn werk al te doen. Tussen de middag kwam Ben bij kantoor met haar in mijn pauze. Hiske was erg speels begon met een leeg blikje over het pleintje te schuiven voor kantoor. Hapte in de riem en speelde ermee. Ook vanavond was ze druk in de weer met een bal en ze heeft de rest van haar kauwbot opgegeten. 

De plekken op haar snuit zijn mooi droog nu en beginnen zich terug te trekken. Ik hoop niet dat ze daar straks kaal blijft, dat kan namelijk. De plekjes op haar buik lopen ook in aantal terug en op haar oogleden zit volgens mij al niets meer. Haar amandelen zijn duidelijk minder groot dan van de week. 

Ze drinkt nu duidelijk meer en is hongerig. Eten moesten we in de hand houden maar water mogen we niet weigeren dus moeten we weer vaker naar buiten. 

Ik zit nog wel met een stuk zelfverwijt.... 
Achteraf gezien denk ik dat ik bepaalde signalen niet goed opgepakt heb en er een andere oorzaak aan heb gegeven. 

Een aantal weken geleden vond ik Hiske uit haar bek stinken en dacht dat het van het wisselen kwam, van de wondjes in de mond waar b.v. net een kies uit was gegaan. 

Vorige week duurde het soms erg lang voordat ze weer eens ging plassen, ze wilde soms niet plassen voor het slapen gaan en hoefde 's morgens vroeg ook niet meteen en ik dacht: ze is nu echt heel goed zindelijk, ze kan het al behoorlijk lang inhouden. Sprak daar met Ben over maar bij niemand van ons twee ging een lichtje op. 

Haar vulva was meer gezwollen en in dacht dat het te maken had met binnen een paar maanden loops worden. 

Een paar keer hoorde ik haar duidelijk snurken en was verbaasd dat een pup ook al kon snurken. 

Het viel mij op dat ze een paar keer pal voor de kachel ging liggen, waarschijnlijk heeft ze toen al koorts gehad. 

Haar eetlust was wisselend, dan weer was ze erg hongerig en er was ook een periode dat ze juist heel weinig at waarvan ik dacht dat ze last van haar bekje had i.v.m. wisselen. 

Na wandelen ging ze zomaar in de bench liggen, 's avonds ook heel vaak als wij achter de PC zaten en wij dachten dat ze nu pas de bench écht ging waarderen en het als haar lekkere plekje ging beschouwen. Waarschijnlijk trok ze zich gewoon terug in haar "hol" omdat ze zich niet lekker voelde. 

En ze werd rustig, echt rustiger en ook dat zag ik als teken dat ze volwassener werd. 

Alleen als ze buiten was bleef ze eigenlijk tot en met maandag behoorlijk actief in het park. Zondag op de Groene Ster had ze het nog erg druk met allemaal honden en was ze een paar keer ons compleet vergeten. 

Al deze dingen.... het is natuurlijk zinloos om jezelf op de kop te geven omdat je de dingen anders uitgelegd hebt dan ze in werkelijkheid waren. 

Ik sprak daar op kantoor met een collega over en die zei: Je hebt het verkeerd beoordeeld maar je het beoordeeld met de kennis die je op dat moment had... nu je weet wat er aan de hand is moet je jezelf niet op de kop geven je hebt nu meer kennis over wat er werkelijk aan de hand is en je doet er nu wat aan, je doet iets met de kennis die je nu hebt. 

Iets wat Hiske erg waardeert is dat ze haar medicijnen in leverworst krijgt... Bekje open wrikken voor de pillen kon niet door alle wonden, maar de leverworst wordt erg gewaardeerd! Heeft ze toch nog iets positiefs van die rotziekte.

Zaterdag 20-11-2004
Vannacht om 05:00 uur moest ze naar buiten om te plassen. Dat is weer even wennen.... Ben heeft haar eruit gelaten. Ze maakte een vrij fleurige indruk vanmorgen en de eetlust is enorm. Ze had ook weer buiten met een hond gespeeld.

Vanmorgen heeft Ben een nieuwe uitrolriem gekocht en eten en een bot voor Hiske. 

Vanmiddag nog naar het park geweest in de regen, sneeuw en hagel. We zijn niet erg lang gebleven want er was voor haar ook weinig te beleven en verder moet ze niet behoorlijk moe worden. 

Waar ik eigenlijk bang voor ben is doordat de prednison het immuunsysteem plat legt en dat een eventuele virusinfektie alle kans krijgt om toe te slaan. Ik las ergens op een site dat een hond in een kamer voor zich alleen werd gehouden en zijn behoefte op de krant kon doen, kortom dat het beestje vrijwel steriel behandeld werd. Zoiets heeft de dierenarts tegen ons niet gezegd gelukkig. Het zou ook niet mogelijk zijn een pup van 5 maanden voortdurend binnen te houden. Ze heeft beweging in de vrije natuur nodig en spelen met andere honden.... wat ik nu trouwens best wel eng vind vanwege die nare plekken op haar snuit... Vandaag tussen de middag leken ze weer erg rood, ik denk dat ze alle korstjes er afgeschuurd heeft, het jeukte duidelijk vanmorgen want ze wreef met haar pootjes langs haar snuit. Nu (avond) ziet het er grijs uit, er is weer een laagje korst op gekomen.

Wat ik mij ook afvraag is of ze kaal blijft op de aangetaste plaatsen en hoe ze verder uit zal groeien want de prednison zet de groei stil. Prednison is echt een "paardenmiddel" en ik vind het vreselijk dat ze dat moet hebben. het is een botontkalker, je hebt kans op suikerziekte of de ziekte van Cushing. Allemaal dingen die niet fijn zijn om te weten.

Ik heb kontakt via mail gehad met een vrouw die ook een hondje verzorgt met dezelfde ziekte. Het is fijn om ervaringen te kunnen delen. Internet is toch een prachtig medium.

Deze link kreeg ik van een kennis van het Stabij forum: http://www.gwensigor.nl/gezond/index.html in het linker menu bijna onderaan staat puppystrangler zoals het ook wel wordt genoemd.